۲۰۲۶

خامنه ای جنایتکار به فنا رفت!

آیا باید پایکوبی کرد و از اسرائیل و آمریکا قدردانی؟

آذر ماجدی

من شخصا خواهان آن بودم که خامنه ای و تمام جلادان رژیم اسلامی در یک دادگاه عادلانۀ مردمی به جرم جنایت علیه بشریت محاکمه می شد تا تمام داغدیدگان بتوانند به یک آرامش روحی و درونی دست یابند. در این دادگاه برای او خواهان مجازات اعدام نمی شدم چون اصول و عقاید کمونیستی – انسانی ام خواهان لغو مجازات اعدام است. (30 سال پیش این اصل در برنامه یک دنیای بهتر نوشته منصور حکمت ثبت شده است.) حتی برای جانیانی چون خامنه ای، نتانیاهو، ترامپ، اوباما یا کلینتون نیز خواهان اعدام نمی شدم. متاسفانه نشد. اما، مساله مرگ این جلاد نیست. مساله چگونگی مرگ و واکنش ها به آنست. 

به داخل کشور نگاهی بیاندازیم. عده ای از مردم شادی و پایکوبی کردند. تعدادی کلیپ در سوسیال میدیا دیده ام. نمیدانم چقدر وسعت داشته است. در خارج و رسانه های بستر اصلی انعکاس وسیع یافته است. عده ای هم سوگواری کرده اند. آنها را مزدوران رژیم اسلامی می نامند. 

مردم می توانند و حق داردند که بهر شکل که میل دارند تا آنجایی که کسی را مورد آزار و اذیت قرار ندهند، احساس خود را بیان کنند. برخی احساس انتقامجویی شان به غلیان آمد. اما بسیاری از مردمی که در تلاش برای حفظ جان خود و خانواده شان دنبال یک نقطۀ امن تر می گردند، کسانی که در صف نان و داروخانه برای پایه ای ترین نیازهای روزشان ایستاده اند، وقت و حال و روز جشن و سرور ندارند. مثل ایرانیان خارج کشور که هنوز هیچ بمبی از آسمان بر سرشان فرو نمی ریزد و امن و امان با خانواده شان مشغول زندگی هستند، ممتاز نیستند. 

بخش عمدۀ جنبش چپ از این مرگ ابراز رضایت و شادی کرده است. حزب موسوم به "کمونیست کارگری" (که فقط اسماً جزء چپ است) دیگر سنگ تمام گذاشته است. در زیر بمباران، از مردمی که در زیر آوار دنبال جگر گوشه شان، مادر، پدر و همسرشان می گردند و از درد و غم بر سر و سینۀ خود می کوبند، می خواهد که برای یک انقلاب رهایی بخش آماده شوند. تمام شان بیشرمانه از این جنگ و ویرانی و کشتار ابراز شادی می کنند. مرگ خامنه ای را آغاز انقلاب رهایی بخش می نامند. یک کلام راجع به 140 کودکی که در کلاس های درس پر پر شدند به زبان نمی آورند. از ناسیونالیست های قوم پرست، این عناصر سناریوی سیاه، دفاع می کنند. جنگ را مائده آسمانی می خوانند. همانگونه که لیدرشان از اشغال ونزوئلا به وجد آمد و آن را بنفع چپ و آزادیخواه در ونزوئلا و ایران خواند. 

شرم تان باد! اینها نام حزبی را یدک می کشند که لیدرش در سی سال پیش، منصور حکمت درباره خطر سناریوی سیاه در ایران هشدار داد و در سی و پنج سال پیش در "طلوع خونین نظم نوین جهانی" دنیایی را که ما اکنون با آن دست و پنجه نرم می کنیم ترسیم کرد. شرم تان باد!

سوال اساسی اینست: آیا نیروهای چپ و کمونیست می توانند انسان های آزادیخواه و برخوردار از وجدان انسانی را برای دفاع از مردم ایران بسیج کنند؟ بخش قابل توجهی از چپ ایران در سه سال اخیر نسبت به سرنوشت مردم غزه و فلسطین، و کل منطقه  از ترس "غول" حماس و تروریسم اسلامی منفعل بوده اند. از ترس تقویت جمهوری اسلامی در تظاهرات های وسیع و میلیونی در خارج کشور در محکومیت نسل کشی اسرائیل و آمریکا و غرب در غزه شرکت نکردند. خوش خیال هشدارهای خطر جنگ، رژیم چنج و سناریوی سیاه را تئوری توطئه و خیالپردازی نامیدند. اکنون زمان تسویه حساب با خود و بسیج و آمادگی برای سازمان دادن و شرکت در جنبش ضد جنگ مدافع مردم ایران فرا رسیده است.

قتل خامنه ای و عروج او به قهرمان ضد امپریالیسم!

در خلاء یک جنبش چپ و رادیکال علیه امپریالیسم، مردمی که از این جنایات، اشغالگری، سرکوب و استثمار امپریالیستی جانشان به لب رسیده، هر کسی را که بعنوان مخالف آمریکا و اسرائیل معرفی و تبلیغ می شود، بویژه اگر به دست آنها به قتل برسد به مقام قهرمانی می رسانند. این منطق عام توده هاست. بورژوای و دستگاه تبلیغاتیش بر همین روش فکری سرمایه گذاری می کند و روایت می سازد. اینجاست که نقش نیروهای چپ و کمونیست برای آگاهی بخشی حیاتی و ضروری می شود. نباید اجازه داد که خامنه ای جلاد به مقام قهرمانی برسد. 

در حال حاضر تظاهرات های وسیعی در آمریکا و سایر کشورهای جهان شکل گرفته است. در چندین کشور منطقه مردم خشمگین به سفارت خانه های آمریکا حمله کرده اند و تعدادی با گلوله های آمریکایی به قتل رسیدند. برخی خودبخودی است، برخی توسط تشکلات موجود سازمان یافته است. در این تظاهرات ها بعضا پرچم جمهوری اسلامی مشاهده می شود. ما چه بخواهیم، چه نخواهیم، جامعۀ بین المللی پرچم جمهوری اسلامی را بعنوان سمبل ایران می شناسد، لذا برای مردم در جهان حمل این پرچم بعنوان حمایت از مردم ایران و اعتراض به جنگ امری طبیعی است. این مساله ممکن است باعث تحریم این اعتراضات از طرف برخی نیروهای چپ شود. 

اما تحریم این اعتراضات و جنبش موجود پاسخ نیست. نقش معکوس دارد. تحریمِ ما اتفاقا اسلامیست ها و مرتجعین را تقویت می کند. جا را برای آنها خالی می کند. تحریم تیر زدن به پای خود است. راه، دخالت فعال است. اگر گوش شنوا می خواهیم و قصد فقط اعلامیه دادن و اعلام نظر نیست، باید ابتدا دوستی مان را ثابت کنیم، بعد نقدمان را آغاز نمائیم. ایجاد تغییر راحت نیست. کار گِل نیاز دارد. باید نشان دهیم که درد مردم را می فهمیم، اشتباهات را درک می کنیم، اما در کنارشان می ایستیم. مردم با وجدان با مشاهدۀ جنایات و هجوم ضد انسانی اسرائیل و آمریکا می خواهند اعتراض خود را ابراز کنند و در این میان هستند کسانی که میان مردم و رژیم تفکیک نمی گذارند؛ هر چقدر ما از این رژیم متنفر باشیم باید این واقعیت را بپذیریم و برای تغییر آن بکوشیم. باید درون این جنبش آگاهی برد. با تحریم این اعتراضات ما به هدف خود ضربه می زنیم.

سازماندهی یک جنبش وسیع ضد جنگ در محکومیت امپریالیسم آمریکا، غرب و اسرائیل و در حمایت از مردم ایران و منطقه که هر روز در زیر بمب های این جانیان تار و مار می شوند یک امر مهم و حیاتی است. بکوشیم شعارهای نه به جنگ، نه به جمهوری اسلامی، نه به مداخلۀ خارجی و زنده باد ارادۀ مردم را وسیعا در میان این جنبش و جهان گسترش دهیم. در لحظه تاریخی بسیار حساسی قرار داریم. تاریخ ما را قضاوت خواهد کرد.

سوم مارس 2026

فراخوان به جان دادن برای وطن از پشت شیشۀ ضد گلوله!

آذر ماجدی

 

۱۶ فوریه ۲۰۲۶

 

جهان به نقطۀ کمدی – تراژدی عمیقی رسیده است. هیات حاکمه، رسانه ها، قدرتمندان و روایت سازهای ایدئولوژیک هیچ مرزی نمی شناسند؛ روز روشن جلوی چشم دنیا دروغ می بافند و دروغ می گویند. روز را شب و شب را روزمی نامند. رضا پهلوی، ترامپ و اسرائیل را بعنوان ناجیان و نجات دهندگان مردم ایران جلوه می دهند؛ بمب و موشک را بهترین و تنها راه رستگاری می خوانند. وقیحانه روایت نفرت، جنگ و نژاد پرستی را رواج می دهند. بعضی لحظات انسان نمی داند بخندد یا گریه کند. وقتی دروغ های شاخدارشان را می شنوی عجزشان را در جلب مردم می بینی و خنده ات می گیرد؛ اما در همان لحظه دروغ هایشان، شعارهای نژادپرستانه کثیف شان، تهدیداتشان، چاقو کشی هایشان با پرچم اسرائیل، این سمبل نسل کشی و پاکسازی ملی رعشه بر اندام انسان می اندازد.

 

تاریخ نشان داده که این یک سیرک، کمدی یا نمایش نیست، اسرائیل با یاری غرب اکنون نزدیک به یک قرن است که دارد نقشۀ ویرانی، اشغال و پاکسازی خاورمیانه را قدم به قدم به پیش می برد. بویژه در سه دهۀ اخیر این ویرانی با سرعتی باورنکردنی به جلو رفته است. قرار نیست فقط میلیون ها نفر نابود و دربدر شوند؛ قرار نیست فقط تمام ساختار و زیر ساخت های آن نابود گردد. قصد دارند تمدن و فرهنگ کهن که در این منطقه شکل گرفته و رشد کرده را نیز کاملا نابود کنند. امیدوارند که تا چند دهۀ دیگر هیچ اثرو نشانی از مردم، فرهنگ و تمدنی که در این منطقه ریشه دارد در اذهان باقی نمانده باشد. حتی طبیعت منطقه را نیز دارند نابود می کنند. درخت های زیتون نیز دشمن شان محسوب می شود.

 

در این شرایط دهشت و سیاهی، در شرایطی که فاشیسم در تمام غرب دارد در راس قدرت قرار می گیرد؛ در شرایطی که هر چه بنام دموکراسی به مردم خورانده بودند دارد محو می شود، نوبت نابودی ایران رسیده است. مردم ایران یک قرن است که تحت دیکتاتوری، جنایت، فوق استثمار و سازمان های مخوف امنیتی زیسته اند. هر بار تلاش شان برای رسیدن به آزادی و رفاه، برای برقراری رای خود بر جامعه با سرکوب و دخالت امپریالیستی روبرو شده است. اکنون بار دیگر در چنین برهۀ سیاهی قرار گرفته ایم.

 

مردم ایران با تحمل بیش از چهل سال فقر و استثمار، درد و رنج و سرکوب تحت رژیم اسلامی برای سرنگونی این رژیم شیطانی به میدان آمده اند. آمریکا و غرب با جلوداری اسرائیل دارند این تلاش و رویای مردم را به یک سناریوی سیاه بدل می کنند. خطر جنگ، بمب و ویرانی و کشتار در بالای سرشان قرار گرفته است. مردم در یک شرایط سخت و وخیمی قرار دارند. چگونه می توان به آزادی، برابری و رفاه دست یافت؟ چگونه می توان در مقابل دو دشمن خونین، وحشی و جنایتکار، جمهوری اسلامی وغرب ایستادگی کرد؟ این سوالات بسیار مهمی است که اکنون در مقابل ما قرار گرفته است.

 

رفتارهای خشونت آمیز اپوزیسیون فاشیست و سلطنت طلب و جریانات فاشیست قومی که برای بمباران ایران به آمریکا و اسرائیل التماس می کنند مردم را بهت زده کرده است. ما ماهیت جنایتکار و مزدور آنها را می شناسیم. اما انتظار نمی رفت که به این زودی و سرعت دست خود را رو کنند. هنوز دست شان به هیچ جا جزء موساد و سیا بند نیست، دارند مردم را با چاقو، تفنگ، حلق آویز کردن از درخت، شکنجه و اعدام تهدید می کنند. یک مرد افغانستانی صاحب یک رستوران در هامبورگ با ضربه چاقو به قتل رسیده است. این حمله و قتل بدنبال بحثی حول آویزان کردن پرچم شیر و خورشید درگرفته است. اما هنوز پلیس اطلاعیه ای در این زمینه منتشر نکرده است. باید این رویداد دردناک را جدی گرفت. باید با هشیاری شرایط را دنبال کرد. باید چاره اندیشی نمود. اوضاع عمیقا وخیم است.

 

در این میان رضا پهلوی در مونیخ از پشت شیشۀ ضد گلوله برای تظاهرات سخنرانی کرده است. تظاهراتی که سازمان دهندگان، رسانه های غرب و پلیس آلمان رقمش را چند برابر کرده اند. ضمنا اعلام شده که بسیاری از اتباع کشورهای دیگر منجمله اوکراین در این تظاهرات ها شرکت داشتند. همبستگی بین المللی بسیار ارزشمند است، اما این نه همبستگی بلکه استخدام مزدور است. این شرکت کنندگان در قبال پول به این تظاهرات قدم رنجه فرمودند.

 

رضا پهلوی که با کمال وقاحت در مصاحبه با تلویزیون آمریکایی اعلام می کند شرایط جنگی است و جنگ کشته دارد، "هزینه دارد"، باید برای هدف کشته داد، خودش در کشور آلمان از پشت شیشۀ ضد گلوله سخنرانی می کند. او از مردم می خواهد که هزینه جنگ را با جان خود بپردازند اما خود وقیحانه تحت حمایت پلیس از پشت شیشه ضد گلوله سخنرانی می کند. شرم ندارند! گویی در جهانی دیگر زندگی می کنند. وقاحت حد و مرز نمی شناسد. مردم را ابله و کودن فرض کرده اند. سناریو یکی است. ۷۰ سال پیش در کودتای آمریکایی، شعبان بی مخ و سیاه جامگان فاشیست و لات به صحنه آمدند و اکنون فرزندان و نوادگانشان شلنگ تخته می اندازند.

 

شرایط حساس و وخیم است. باید این موج فاشیسم و جنایت متوقف شود. باید اینها را عقب نشاند. آنها پول و امکانات و قدرت دارند، اما ذره ای محبوبیت ندارند. اکثریت قریب باتفاق مردم از سلطنت و فاشیسم جنایتکار نسل کش متنفرند. از ساواک و ساواما متنفرند. باید با هم، در کنار هم قدرت مان را به آنها نشان دهیم. در برابر قدرت عظیم مردمی که با هر ایدئولوژی سیاسی، خواهان آزادی و رفاه و یک جامعه عادلانه تر هستند، توان مقاومت ندارند. باید قدرت خود را نشان دهیم. باید عقب شان بنشانیم. نباید در مقابل لات بازی و لمپنیسم آنها تسلیم و منکوب شویم. در یک نقطه عطف تاریخی مهم نه فقط برای مردم ایران، بلکه کل منطقه قرار گرفته ایم. تاریخ ما را به تحرک و ایستادگی فرا می خواند. سکوت و پاسیفیسم هزینه ای هنگفت در بر دارد. لحظاتی در تاریخ هست که حرکت یا سکوت ما می تواند تاثیراتی عمیق داشته باشد.

 

چامسکی متفکر چپ و منتقد سیستم یا نفوذی سیستم در جنبش چپ رادیکال؟

رابطۀ چامسکی و اپستین

آذر ماجدی

 

افشای نام نوام چامسکی، فیلسوف و متفکر سرشناس آمریکایی در لیست اپستین بسیاری را شوکه کرد. چامسکی قهرمان فکری – ایدئولوژیک چپ های لیبرال جهان است/بود. چندین دهه نامش در راس قلۀ متفکرین چپ و باصطلاح آزاد اندیش درخشیده است. برخی از جریانات چپ او را پرستش می کردند. اکنون نزدیکیِ او با اپستین، ملاقات هایشان، ایمیل های نزدیک و شخصی شان دنیا را میخکوب کرده است.

او پیش از این در برابر این افشاگری ها مغرور و بی اعتنا برخورد کرده است. موقعیتش را محکمتر از آن می دید که خدشه ای بر آن وارد آید. اما همراه با آخرین افشاگری ها، همسرش مجبور به انتشار یک اطلاعیه گردیده که حکم عذر بدتر از گناه را دارد. ظاهرا چامسکی از فعالیت های کثیف، جنایتکارانه و شیطانی اپستین بی خبر بوده است. فرض کنیم این ادعا حقیقت دارد؛ آنوقت چگونه می توان انسانی به این خرفتی و خنگی که در وسط اینهمه کثافت و عفونت و لجن حتی شکش نبرده است را بعنوان یکی از بزرگترین متفکرین و فلاسفۀ خردمند برسمیت شناخت؟ 

سالها آشنایی با اپستین با وجود آنکه یک پروندۀ قضایی تجاوز به چندین کودک دارد اما با وکالت الن دورشویتز این صهیونیست کثیف که وکیل موساد نیز هست و داشتن روابط نزدیک در راس حکومت، پرونده تجاوز به دختر بچه ها به رابطه با یک زن "فاحشه" و یک دختر 17 ساله "فاحشه" کاهش داده شد و او در سال 2008 فقط به یک سال و نیم حبس محکوم شد که اجازه داشت روزها از زندان خارج شود. 

چامسکی از این پرونده مطلع بود. تمام جامعه باخبر شدند. با این وجود رابطۀ نزدیکش را حفظ کرد. پیش از زندانی شدن در سال 2019، اپتسین پس از رو شدن و انتشار بخشی از جنایات مخوفش در رسانه ها، ایمیلی برای چامسکی می فرستد و ابراز ناراحتی می کند. چامسکی پاسخ می دهد: "قلبم برای تو شکسته است!" در ایمیل های دیگری چامسکی می نویسد: "ما در تمام راه همراه تو هستیم" یا "تو همیشه در فکر و روح ما جا داری." در یک ایمیل بامضای چامسکی و همسرش: دوستیشان را "عمیق، صمیمی و دائمی" می خوانند. وی بارها در قصر اپستین در مانهتن نیویورک حضور داشته و در هواپیمای "لولیتا اکسپرس" همراه اپستین سفر کرده است. از طریق اپستین با ارهود براک نسخت وزیر سابق اسرائیل و رئیس سابق موساد، وودی الن و چند سلبریتی و قدرتمند دیگر جهان ملاقات کرده است.(تمام این اطلاعات در اسناد اخیر فاش شده و تا اطلاع ثانوی در اینترنت قابل دستیابی اند.)

 

آیا هیچ انسانی که عقلش را نفروخته باشد، مغزش کاملا شستشو نشده باشد می تواند با این میزان فاکت هنوز ادعا کند که چامسکی از جنایات اپستین بی اطلاع بوده؟ خبر نداشته که او در راس بزرگترین باند قاچاق کودک نه تنها به کودکان تجاوز می کرده، بلکه آنها را بعنوان تله برای باجگیری در اختیار قدرتمند ترین و متمول ترین مردان و زنان آمریکا و جهان قرار می داده است، از آنها عکس و فیلم می گرفته تا بعنوان سند باج گیری از آن استفاده کند؟ طبق اسناد فاش شده، این مافیای قاچاق کودک، کارشان فقط تجاوز جنسی نبوده، کانیبالیسم و استفاده از ارگان های کودکان بخش سیاه دیگر از جنایات آنهاست. چگونه است که چامسکی با معاشرت نزدیک و چندین ساله با اپستین، شناخت از نزدیک محیط اجتماعی او، ثروت بیکران مشکوک وی و اخباری که حول او منتشر شده بود، به موقعیت گانگستری او شک نبرده باشد؟ به باند باجگیری – جاسوسی که او در راسش بوده و در اصطلاح سازمان های اطلاعاتی "تله عسل" خوانده می شود مشکوک نشده؟ اطلاع نداشته که او چه قدرت عظیمی دارد و چگونه در ورای قانون و در قلب هیات حاکمه مشغول توطئه است؟ 

نوام چامسکی در میان متفکرین و فلاسفۀ چپ کاشته شد تا جنبش های رادیکال و میلیتانت را منحرف و رقیق کند. و این نقش را در طول حیات آکادمیک و حرفه ای با موفقیت انجام داده است. با ژست منتقدانۀ چپ هر گاه یک راز مخوف هیات حاکمه درز پیدا می کرد او حاضر یراق آنها را بعنوان "تئوری توطئه" رد و ریشخند کرده است. شخصا هیچگاه به او اعتماد نکرده ام و نقش مخرب او را تا حدودی می شناختم. اما حتی یک لحظه به فکرم خطور نمی کرد که حقیقت این چنین پلید، سیاه، متعفن و کثیف باشد. 

برملا شدن امپراطوری کثافت و تعفن و شیطانی اپستین- موساد- سیا- راثچایلد* و واتیکان یک زلزلۀ قوی است که تمام عمارت تمدن و فرهنگ برتر مسیحی – یهودی غرب را فرو می ریزد. این نظام یک مافیای جهانی برای استثمار، کشتار و ویرانی است که پدوفیلی یک بخش جدایی ناپذیر آنست. طی چند دهه اخیر اخبار بسیاری در رابطه با رواج پدوفیلی در واتیکان منتشر شده است. اکنون ربط واتیکان با این مافیای قاچاق و قتل کودکان آشکار شده است. نقش ارتش آمریکا در ربودن و تجاوز به کودکان در تمام کشورهایی که بر آن حاکم شده نیز برملا گردیده است. از نقش ارتش آمریکا در دزدی کودکان، بویژه پسر بچه ها و تجاوز به آنها در افغانستان پرده برداشته شده است. در پادگان ها کودکان بسیاری در اسارت قرار داشتند که مورد تجاوز سربازان آمریکایی قرار می گرفتند. یک راز دیگر نیز در مورد رومانی افشاء شده که چگونه اریکا کرک در راس یک سازمان خیریۀ کودکان بی سرپرست در رومانی در کنار ارتش آمریکا کودکان یتیم رومانی را قاچاق می کرده است. دولت رومانی وی را اخراج نمود.

*Rothchild

 

 

15 فوریه 2026

حمل پرچم اسرائیل در تظاهرات، کارت هویت فاشیست های ایرانی! 

شکست پردۀ اول توطئه آمریکا/اسرائیل 

آذر ماجدی

پروژۀ رژیم چنج آمریکا/اسرائیل اعتراضات بحق و خشمگین مردم علیه جمهوری اسلامی را به گروگان گرفته است؛ یک طرح هماهنگ‌شده‌ برای ایجاد هرج و مرج که به مرگ و خونریزی بیشتر انجامید.

این طرح شکست خورد. از همان ابتدا، شروع به افشای نقشه‌هایشان در توئیترو رسانه‌های بستر اصلی، به ویژه رسانه‌های اسرائیل نمودند. موساد مردم را تشویق می کرد که به خیابان‌ بیایند و قول می داد که در کنار آنها حضور یابد. وزیر میراث اسرائیل، آمیخا علیاهو اعلام کرد: "ما در ماه ژوئن بر روی زمین بودیم. بهتر است باور کنید که الان هم روی زمین هستیم. ما سهم داریم." مارک پومپئو، رئیس سابق سازمان سیا و وزیر امور خارجه سابق آمریکا به ماموران موساد که "در کنار مردم ایران قدم بر می دارند، تبریک سال نو" گفت. اعلامیه‌های متعددی از سیاستمداران اسرائیلی منتشر شد، تلویزیون و رسانه های اسرائیل از دخالت اسرائیل در خیزش مردم سخن گفتند و بالاخره مصاحبۀ اخیرً وزیر خزانه‌داری آمریکا در داووس شواهد بسیاری از دخالت موساد و سیا در تشدید هرج و مرج و تنش در ایران است.

ظاهراً قرار بود این کار تنش را به حدی برساند که شرایط را برای یک طرح "رژیم چنج" (توسط آمریکا و غرب) از نوع انقلاب های رنگی در ایران مهیّا سازد. رضا پهلوی مانند یک قهرمان بجلو صحنه رانده شد تا طرح فوری خود برای تصاحب قدرت را اعلام کند، طرحی برای یک دیکتاتوری مطلق سلطنتی. او ادعا می‌کرد که مردم نامش را در خیابان‌ها فریاد زده‌اند و او را به عنوان رهبر خود برگزیده‌اند: "رهبر منتخب!"

چند روز طول نکشید که با سر نیمه افکنده به روی صحنه آمد تا عملا طرح جاه طلبانۀ پیشین را ملغی اعلام کند؛ فانتزی پادشاهی بایگانی شد. رسانه‌های راست‌گرای فارسی‌زبان در غرب، به عنوان مثال بی‌بی‌سی بخش فارسی از مأموران ایرانی سازمان سیا دعوت کردند تا برای مردم توضیح دهند که کجا اشتباه کردند و چرا شکست خوردند. رقت‌انگیز است که چگونه سعی می‌کنند محاسبات آشکارا اشتباه یا اقدامات مخاطره انگیز و ماجراجویانۀ ای که منجر به کشتار و ویرانی بسیار بیشتری شد را توجیه کنند. اما این این سوال نیز به ذهن خطور می کند که آیا این یک محاسبه اشتباه و برنامه‌ریزی غلط بوده یا اقدامی عمدی برای ایجاد هرج و مرجی که اقدام نظامی را توجیه کند؟ آینده نشان خواهد داد.

قول داده بودند که "برای کمک آنجا خواهند بود" و با اینکار فقط مخاطرات بیشتری برای مردم ایجاد کردند. همه از طیف‌های مختلف سیاسی دیدند که آنها چقدر جبون، فرصت‌طلب و مزدور هستند. هیچ اهمیتی به جان انسان‌ها و رنج و درد مردم نمی‌دهند. سنگدلی و بی وجدانی شان زمانی آشکار شد که با التماس از ترامپ و نتانیاهو خواستند تا ایران را بمباران کنند. این مزدوران بی آبرو شده اند. چند بار دیگر اسرائیل و آمریکا می‌توانند این انگل سلطنتی را که یک روز کار شرافتمندانه در عمرش انجام نداده نجات دهند. همه می‌دانند که او یک قمارباز حرفه‌ای است که با میلیاردها دلاری که والدینش دزدیده‌اند شاهانه در آمریکا زندگی می کند.

موقعیت ایران پیچیده است. وجود یک جنبش قوی کارگری – سوسیالیستی تحقق یک "رژیم چنج" را با مشکلات بسیاری روبرو می کند؛ کافیست به سه سال اخیر و اقدامات رنگارنگ آمریکا برای اجرای یک سناریوی رژیم چنجی نگاهی بیاندازیم. وجود دیکتاتوری خشن ارزیابی از جنبش های سیاسی در ایران را مشکل می سازد. اماعملکرد و پلاتفرم نیروهای دست راستی و تمرکز کامل شان بر نفرت پراکنی نسبت به جنبش چپ و کمونیستی نشان می دهد که دشمن اصلی آنها کیست. به تبلیغات شان نگاهی بیاندازید. تمرکز آنها بر باصطلاح "افشای" جنبش چپ، بد دهنی و لمپنیسمی که در برخورد با کمونیست ها بکار می برند، باورنکردنی است. هزاران حساب جعلی و واقعی در رسانه‌های اجتماعی از کثیف‌ترین زبان علیه سوسیالیست‌ها استفاده می‌کنند. هنوز دست شان بجایی بند نیست کمونیست ها را تهدید به شکنجه و اعدام می کنند، مانند پدر تاجدارشان و سازمان مخوفش ساواک. شعبان بی مخ ها را روانۀ خیابان ها کرده اند. اگر در خیابان های لندن و لس آنجلس چاقو می کشند و تیغ می اندازند، تصور کنید در تهران و رشت و سنندج چه خواهند کرد. می کوشند گناه روی کار آمدن رژیم اسلامی را به گردن چپ ها بیاندازند، طنز تلخ اینجاست که رژیم اسلامی توسط اربابشان، آمریکا، طی یک رژیم چنج به قدرت رسیده است. باید پرسید اگر چپ به همان اندازه که ادعا می‌کنند بی‌اهمیت است، چرا چنین کمپین فعالی علیه چپ و کمونیسم ضروری شده است؟ این یک سوال بسیار اساسی است.

قدرت چپ در میزان ثروت یا سلاح نیست؛ تحت حکومت سرکوبگری که هرگونه تلاش برای سازماندهی را خفه می کند، قدرت شان در نیروی سازمانیافته شان نیز نیست. قدرت چپ در عمق جامعه نهفته است. سوسیالیسم به عنوان آرمان، هدف و ایدئولوژی در جامعه عمیقا ریشه دارد. به همین دلیل است که سلطنت‌طلبان و مبلغان آنها بیش از سه سال است که بدون هیچ موفقیتی تلاش می‌کنند خود را به عنوان تنها جایگزین تحمیل کنند. هدف شان یک رژیم چنج امپریالیستی در ایران برای احیای سلطنت ساقط شده است، سلطنتی که سازمان سیا به زیرش کشید تا انقلاب مردمی 57 را به شکست بکشاند. اینکه رضا پهلوی در سال‌های گذشته چندین بار به عنوان رهبر آتی بجلوی صحنه آمده و سپس عقب نشینی کرده به یک جوک بدل شده است. او و پیروانش هیچ شانسی در بین مردم ند‌ارند. این یکی از معضلات اصلی طرح آمریکا/اسرائیل است.

هدف این کمپین تبلیغاتی جلب و همراه کردن ایرانیان خارج از کشور، مردم ایران و افکار عمومی غرب با پروژۀ "رژیم چنج" بود. اما شکست خورد. اظهارات موساد وسازمان سیا موجب تشدید خشونت و کشتار مردم شد. اخبار سریعا از منابع مختلف افشاء گردید. نقشۀ پلیدشان رو شد. این پرده از نمایش نقش بر آب گردید. مجبور شدند یک کمپین کنترل خسارت سازمان دهند و از به اصطلاح "کارشناسان" شان دعوت کردند تا در رسانه ها این شکست را توجیه کنند. تبلیغات اسرائیل در مورد دخالت داشتن در خیزش مردم و ستایش مردم ایران به عنوان "غربی‌ها و سفیدپوستان" آسیب بیشتری به پروژۀ آنها وارد کرد.  نقشۀ خونین شان را افشا کرد. چشمان مردم به حقیقتی که شاید حاضر به پذیرش آن نبودند، باز شد. 

نفرت عظیم و بحق مردم از جمهوری اسلامی موجب شده که خطر دخالت اسرائیل و آمریکا را چندان جدی نگیرند یا بخش کوچکی از آن استقبال کنند. طبق ضرب المثل معروف "بالاتر از سیاهی رنگی نیست" مردم به مخاطرات دیگر کم توجه اند. ما در انقلاب 57 نیز شاهد همین رویکرد بودیم. لذا تمام تمرکز روی دشمن "اصلی" یعنی جمهوری اسلامی است و دشمن دیگر کم رنگ می شود. تبلیغات فشرده از رسانه های فارسی زبان دست راستی این امر را تشدید می کند. به اینگونه است که روایت های دروغین شکل می گیرد و جا باز می کند. مشکل اینجاست. مردم ایران به حق از این رژیم وحشی بیزارند و بارها برای عقب راندن و سرنگونی آن جنگیده‌اند، از اینرو نقش مخرب قطب دیگر، یعنی تروریسم آمریکا و اسرائیل را آنطور که باید جدی و خطرناک نمی گیرند. این یک وضعیت بسیار حساس و دشوار است. این مانع را باید از سر راه کنار زد.

پرچم اسرائیل

از ۷ اکتبر ۲۰۲۳، فاشیست‌های ایرانی در تظاهرات های طرفدار اسرائیل/ضد فلسطین با پرچم  شیر و خورشید در کنار پرچم اسرائیل ظاهر می‌شوند. این پیمان چند ماه قبل از شروع نسل‌کشی در غزه بین نتانیاهو و رضا پهلوی در اورشلیم بسته شد؛ پیمانی بین "فرزند ابراهیم و فرزند کوروش!" (ظاهراً همانطور که کارل مارکس زمانی گفته بود، تاریخ تکرار می‌شود، ابتدا به صورت تراژدی و سپس به صورت نمایش مسخره؛ دلقک‌هایی که خود را به عنوان اسطوره‌های تاریخی جا می‌زنند.) با این حال، حضور پرچم‌های اسرائیل در اکثر اعتراضات ایرانیان خارج از کشور در غرب (به جز آنهایی که توسط چپ‌ها سازماندهی شده‌اند) باعث ایجاد انزجار و نگرانی بسیار نسبت به جنبش و آرمان اپوزیسیون راست، در بین ایرانیان و عموم مردم شده است. آنها خیلی سریع بی‌اعتبار شدند و مجبور گردیدند عواقب آن را توجیه کنند و کم اهمیت جلوه دهند.

حمایت آمریکا و اسرائیل به پاشنۀ آشیل آنها تبدیل شده است. اعتراض در بروکسل که سفیر آمریکا در آن سخنرانی می‌کرد، گسست و بی‌ربطی کامل آنها به آرمان‌ها و آرزوهای مردم ایران را برملا کرد. تظاهرکنندگان پرچم‌های اسرائیل و آمریکا را در دست داشتند و در تحسین ترامپ و آمریکا فریاد می‌زدند. 

به نظر می‌رسید که این اولین اقدام طرح "رژیم چنج" آمریکا/اسرائیل شکست خورده و اعتبار آنها را تا حد زیادی خدشه‌دار ساخته است. با این حال، آنها از این فرصت برای تبلیغ آشکارتر حمله نظامی بهره می جویند. ما باید در مقابل هجوم نظامی که به یک سناریوی سیاه دهشتناک خواهد انجامید، بایستیم. باید از بشریت بخواهیم که در برابر این تهدیدها و حملات به مردم ایران قاطعانه بایستند. اپوزیسیون چپ، کمونیست، آزادیخواه و ضد فاشیست باید یک صدا و قاطعانه هر نوع تعرض نظامی به ایران را محکوم کنند. حمله به ایران حمله به مردم ایران است در مقیاسی بسیار گسترده‌تر از جنگ ۱۲ روزه در ماه ژوئن. مردم ایران هزینۀ گذاف این یورش را متقبل خواهند شد. یک نگاه به کشورهای همسایه واقعیت تلخ و دردناک را نشان می دهد. 

دست‌ها از ایران کوتاه

مرگ بر رژیم اسلامی ایران

زنده باد آزادی، برابری و رفاه برای همه

۲۷  ژانویه ۲۰۲۶

مردم در نبرد خونین با جمهوری اسلامی

اشک تمساح غرب و آمریکا

آذر ماجدی

سه هفته از آغاز اعتراضات اخیر در ایران می گذرد. این دور از اعتراضات سریعا رشد و گسترش یافته است. تعداد زیادی کشته و زخمی شده اند. با قطع اینترنت دستیابی به اخبار بسیار سخت شده است. آمار از هیچ سو قابل اتکاء نیست. اخبار رژیم اسلامی همانقدر دروغ است که اخبار رسانه های غربی*. اوضاع بسیار خطیر است. چشمان جهان به ایران خیره شده است. آیا این دور از اعتراضات به سقوط جمهوری اسلامی می انجامد؟ چه گزینه هایی در برابر مردم قرار دارد؟

نیروهای دست راستی و فاشیست در رسانه های غرب جولان می دهند. رضا پهلوی بعنوان جانشین رژیم اسلامی از هر سو لانسه می شود. تمام دستگاه تبلیغات دولت های غربی در تلاشند تا رضا پهلوی را بعنوان تنها آلترناتیو عملی و قابل قبول به مردم بیاندازند. روایت های متنوعی را طرح می کنند تا هر سلیقه ای را راضی کنند. نیروهای دست راستی بجلوی صحنه رانده شده اند و ادعای رهبری و جانشینی می کنند. اینها در تظاهرات های خارج کشور با وقاحت کامل با در دست داشتن پرچم شیر و خورشید و اسرائیل به نیروهای چپ و مخالف سلطنت و فاشیسم حمله ور می شوند. در همین چند روز گذشته خبر مجروح شدن تعدادی بدست این لمپن ها منتشر شده است. هنوز دست شان به هیچ جا بند نیست چاقو کشی را آغاز کرده اند. نیروی سیاه جامگان در حال حاضر بطور علنی در خارج کشور و بطور مخفی در ایران فعالند. 

هیجان از نزدیکی سقوط جمهوری اسلامی با اضطراب از آینده بر فضا حاکم است. مردم با تمام نفرت عمیق شان از این رژیم جنایتکار به میدان آمده اند. گرسنگی، فقر و سرکوب و جنایت صبر مردم را لبریز کرده است. این اولین خیزش اعتراضی وسیع توده ای در ایران نیست. بویژه در سال های اخیر خیزش اعتراضی توده ای و اعتراضات و اعتصابات کارگری به یک بخش جدایی ناپذیر زندگی بدل شده است. جمهوری اسلامی با تمام قوا برای سرکوب و عقب نشاندن این موج اعتراضی تلاش می کند. نبرد میان مردم و رژیم با قدرت در جریان است. بنظر می رسد که این آخرین نبرد جمهوری اسلامی باشد. اما باید توجه داشت که سقوط جمهوری اسلامی می تواند اشکال متفاوتی به خود بگیرد. چند سناریو در حال شکل گیری است. مخاطرات بسیاری جنبش مردم برای آزادی و برابری و رفاه را تهدید می کند. باید مخاطرات را شناخت و با هشیاری دست بکار سازماندهی یک جنبش آگاه و رادیکال برای سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی شد.

مردم می خواهند این رژیم سیاه و جنایتکار را به زیر بکشند و یک جامعه آزاد و برابر و مرفه بسازند. طی تاریخ تلاش های متعدد مردم با شکست روبرو شده است. طی صد سال گذشته آمریکا و غرب دو کودتا و یک رژیم چنج در ایران سازمان داده اند و تلاش های مردم برای سازماندهی یک انقلاب را سرکوب کرده اند. بنظر می رسد که این بار آگاهی بیشتری نسبت به تلاش های سرکوبگرانۀ آمریکا و غرب با سردمداری اسرائیل وجود دارد. رویدادهای وحشیانۀ چند دهۀ گذشته چشمان بسیاری را گشوده است. ویرانی کامل خاورمیانه، کشتار میلیون ها و آوارگی میلیون ها نفر دیگر، نقشه های سیاه آمریکا و غرب را برای گسترش ویرانی و اشغال برملا کرده است. ضمن آنکه نتانیاهو با حمایت کامل دولت آمریکا و دولت های غربی اکنون بیش از دو سال است که بدون وقفه به نسل کشی فلسطینی ها و بمباران و اشغال منطقه ادامه داده و با صراحت اعلام کرده است که نقشه خاورمیانۀ جدید و اسرائیل بزرگ روی میز آنهاست. با وقاحت و صراحت از حمله به ایران سخن می گویند. در حملۀ پیش بیش از هزار نفر کشته شدند. نقشه بمباران ایران همچون افغانستان، عراق، لیبی، سوریه، لبنان و سودان اکنون بیش از دو دهه است که بر روی میز آمریکا و اسرائیل قرار دارد و سازمان سیا و موساد مشغول پیشبرد آن. بویژه اکنون پس از حمله آمریکا به ونزوئلا و نیجریه و تهدید کوبا و کلمبیا خطر حتی جدی تر بنظر می رسد.

"رژیم چنج" یا سرنگونی انقلابی؟

ابتدا یک توضیح کوتاه لازم است. رژیم چنج در این متن بمعنای خنثی تغییر رژیم نیست. لفظی است که پس از حمله به عراق توسط جرج بوش طرح شد. منظور به زیر کشیدن به زور رژیم های ناخواسته توسط آمریکاست. دو نمونۀ جدید رژیم چنج در نپال و بنگلادش رخ داد. ظرف چند هفته اعتراضات توده ای، بویژه نسل جوان، آمریکا رژیم حاکم را تغییر داد. این خطر در مقابل مردم ایران نیز قرار دارد. گزینه های مختلفی مطرح است:

 1- به زیر کشیدن رژیم اسلامی و احیای رژیم سابق با ریاست پسر شاه. اکنون سه سال است که به اشکال مختلف رضا پهلوی را لانسه می کنند. یک مزدور تمام عیار که 47 سال است با پول های دزیدۀ پدر و مادر دارای یک زندگی شاهانه در آمریکاست. منتهی مشکل اینجاست که حتی برخی مامورین سیا و موساد و حتی خود ترامپ اعلام کرده اند که او شانسی ندارد. مردم او را نمی خواهند. سلطنت و پهلوی و رژیم سابق هیچ جایی در میان مردم ندارند. مزدوران آمریکایی و اسرائیلی می کوشند او را بجلوی صحنه برانند ولی از جانب مردم با اقبالی مواجه نیست. پس از حملۀ تابستان به ایران رضا پهلوی منفور تر شده است. التماس به آمریکا و اسرائیل برای ادامه بمباران پس از کشته شدن بیش از هزار نفر و حمله به زندان اوین چهره کریه اش را ملموس تر کرد. طنز تلخ اینجاست که این "شاهزادۀ" مفتخور و مزدور در یک مصاحبۀ تلویزیونی وقتی از او می پرسند که آیا این مسئولانه است که در این شرایط خطرناک از مردم میخواهد به خیابان بیایند، اعلام می کند: "این جنگ است و جنگ هزینه دارد!" یعنی مردم قرار است هزینۀ این جنگ را با جان خود بدهند تا این آقا که نفسش از جای گرم بلند می شود بیاید و بر اریکۀ قدرت بنشیند. 

شیرین عبادی برندۀ نوبل نیز که در گذشته ای نزدیک جایزۀ نوبلش را تقدیم خاتمی کرد و به دستبوسی اش مشرف شد (تاریخ تقدیم نوبل تکرار می شود "زنان نوبل بگیر و مردان مافیا!") ،اکنون با استدلال مشابه ای خواهان دخالت نظامی آمریکا شده است. رضا پهلوی و فاشیست های دست راستی در میان مردم شانسی ندارند، مگر آنکه به زور بمب به مردم تحمیل شوند.

2- ایجاد یک سناریوی سیاه در ایران مشابه عراق، لیبی یا سوریه یک گزینه خطرناک و فاجعه بار دیگر است که پیش از این صریحا از آن دفاع شده و هنوز روی میز آمریکاست. بالکانیزه کردن ایران، سازماندهی و تسلیح عده ای مزدور تحت نام ملیت های مختلف، کرد و ترک و بلوچ و عرب پروژۀ دیگر است که نتانیاهو صریحا در مورد آن صحبت می کند. مصطفی هجری رهبر حزب دموکرات کردستان ایران در مصاحبه ای با تلویزیون سی بی اس نیوز گفت: که امیدوار است ایالات متحده مداخله کند؛ بویژه حملاتی علیه ایران که "مراکز نیروهای سرکوب را که به مردم در خیابان ها شلیک می کنند و همچنین نهادهای باصطلاح قضایی وابسته به رژیم را هدف قرار دهد. ما می خواهیم شاهد نابودی این نهادها باشیم. در رابطه با اقدام نظامی، هجری گفت که هنوز وقت آن نرسیده بویژه پس از عقب نشینی پرزیدنت ترامپ از تهدیدهای خود درباره مداخله در ایران." عبدالله مهتدی ناسیونالیست فاشیست کرد رسما از آمریکا و اسرائیل خواهان حمله به ایران شده است. باید با هشیاری این مزدوران را افشاء و منزوی نمود.

3- استحاله گزینۀ دیگر است. مذاکراتی که در پشت صحنه در جریان است باحتمال زیاد دارد این امکان را بررسی می کند. تغییر رژیم از درون با نقش مستقیم بخشی از سپاه و ارتش با حذف آخوندها و اعلام یک رژیم جایگزین.

سرنگونی انقلابی تنها گزینۀ مردمی است. 

سرنگونی جمهوری اسلامی توسط مردم متشکل و بدست گرفتن قدرت توسط مردم تنها راهی است که می تواند شرایط را به نفع مردم تغییر دهد. ما باید بر این گزینه تمرکز کنیم و برای آن خود را آماده و متشکل سازیم. نباید اجازه دهیم که مثل سال 57 امید مردم تبدیل به یاس و مرگ شود. جمهوری اسلامی را آمریکا و سیا و موساد و ام آی 6 در ایران حاکم کردند و یک انقلاب عظیم را بخون کشیدند. نباید اجازه دهیم که تاریخ تکرار شود.

آیا خطر رژیم چنج واقعی است؟

ذکر چند فاکت برای افشای اهداف آمریکا کفایت می کند. علاوه بر صحبت های وقیحانه و رک ترامپ و نتانیاهو در رابطه با حمله و بمباران، مارک پومپئو رئیس سابق سازما سیا و وزیر امورخارجۀ سابق آمریکا چند روز پیش در توئیتر نوشت "سال نو به معترضین در ایران و ماموران موساد که در کنارشان راه می روند خوش!" از این صریحتر نمی شد از دخالت و خرابکاری مامورین موساد سخن گفت. رسانه های اسرائیلی صریح از ضرورت حمله به ایران و دخالت اسرائیل صحبت می کنند. صریح اعلام می کنند که باید ایران را مثل سوریه نابود کرد. 

ضمنا شرکت و سخنرانی مزدور سیا، مسیح علینژاد در مجمع عمومی سازمان ملل با اجازۀ چه کسی انجام شده است؟ آیا کسی از مردم پرسیده است که مسیح علینژاد و رضا پهلوی و مزدوران دیگری که برای خدمت به آمریکا به صف شده اند را می پذیرند یا نه؟ عملا دارند رهبر سازی می کنند ولی طی سه سال اخیر این تلاش هایشان با شکست مواجه شده است. مردم این مزدوران را نمی خواهند. مردم یک دیکتاتوری دیگر، یک نظام سرکوب دیگر مثل سه حکومت صد سال گذشته نمی خواهند. مردم خواهان آزادی، برابری، عدالت و رفاه هستند.

کمک خارجی

این اپوزیسیون مزدور و فاشیست و برخی از مردم مستاصل از ضرورت کمک خارجی صحبت می کنند. کمک خارجی یعنی چه؟ جنبش همبستگی مردم دنیا یا کمک دولت های خارجی؟ روشن است که مردم ایران به همبستگی بین المللی نیاز دارند. اما این "کمک خارجی" هدفش دولت های خارجی است. آیا پس از تاریخ خونین اشغال ها، ویران سازی، کودتا و جنگ و رژیم چنج توسط آمریکا و دولت های غربی که در سازمان نظامی ناتو گرد آمده اند، کسی هنوز دارای این توهم است که این دولت ها بنفع مردم ایران عمل می کنند؟ لازم نیست به تاریخ چند صد سال گذشته نگاه کنیم. تاریخ سی سال گذشته کافیست تا بما نشان دهد که چشم دوختن به کمک خارجی یعنی نابودی خیزش انقلابی و آیندۀ آزادی که نوید می دهد. ارادۀ محکم، عزم جزم، استقامت، آگاهی، تشکل و سازمانیابی تنها ابزار ماست. هیچ جنبش انقلابی با اتکاء به و ائتلاف با قدرت های زور و سرکوب و ارتجاع نمی تواند به پیروزی دست یابد.

باید با تمام قوا بکوشیم که مردم و جامعه را برای یک نبرد حیاتی و خطیر، برای سرنگونی جمهوری اسلامی و خنثی کردن تهدید ها و نقشه های سیاه و پلید آمریکا، اسرائیل و غرب آماده سازیم. مردم با دو دشمن هولناک و جنایتکار روبرو هستند. باید توجه داشته باشیم که دشمن دشمن ما لزوما دوست ما نیست. جمهوری اسلامی و امپریالیسم آمریکا هر دو دشمنان مردم اند. دفاع از یکی بخاطر دشمنی با دیگری بزرگترین خطای سیاسی – اجتماعی است. مردم جهان بابت چنین اشتباهات سیاسی هزینه های بسیاری را در طول تاریخ متحمل شده اند. استیصال می تواند مردم را به دامن رژیم چنج پرتاب کند. فشار بیش از حد بر مردم، گرسنگی و فقر، سرکوب و کشتار بویژه با شدت و سرعتی که اکنون در جامعه در جریان است باید با هشیاری و سازمانیابی توده ای مقابله شود. ما در یک لحظه تاریخی، خطیر و تعیین کننده زندگی می کنیم. 

* بویژه طی دو سال گذشته رسانه های بستر اصلی در غرب اعتبار خود را بسیار از دست داده اند. بخش وسیعی از مردم به دروغ و ریای آنها پی برده اند. نسل کشی در فلسطین تیر آخری بود که بر تابوت رسانه ها وارد آمد. دروغ و سانسور شدید بر اخبار مربوط به کشتار فلسطینی ها حاکم بوده است. این سانسور در عین حال استانداردهای دوگانه، ریاکاری و راسیسم عمیق حاکم بر رسانه ها، یعنی سخنگوی هیات حاکمه، افشاء کرد. هیچ اعتمادی به این رسانه ها نیست. بعلاوه، سازمان های "خیرخواهانه ای" که از ایران گزارش می کنند در آمریکا و غرب مستقراند.